Sinterkerst

De afgelopen twee weken was ik veel weg, en dus ja, dan wordt er geen blog geschreven, hè? ;-) Dan nu maar even een inhaalslagje. Ik was in Glasgow voor een congres, en in Nederland voor de 'terugkomdagen' bij VWS. Die terugkomdagen zijn voor alle VWS-gedetacheerden van over de hele wereld, en worden één keer per jaar georganiseerd om ervaringen te delen en op de hoogte gebracht te worden van de belangrijkste ontwikkelingen in Nederland. Ik logeerde natuurlijk bij mijn ouders (en bij Emma! ;-)). Na 2,5 dag in Bilthoven/Den Haag/Utrecht met een koffer vol chocoladeletters weer terug naar Kopenhagen. Die letters vielen hier wel in de smaak. Sinterklaas gaat verder wel totaal aan ons voorbij dit jaar, maar de kerstsfeer zit er hier al goed in. Dus we passen ons maar aan aan de lokale gewoonten en hebben dit weekend de eerste kerstversieringen in huis aangebracht. Wat is er verder gebeurd de afgelopen weken? De dames hebben allebei een advent-klassenfeest gehad op school, en Astrid had nog twee verjaardagsfeestjes (feest, feest, feest! ;-)). Tijdens één van die feestjes hebben Iris, Patrick en ik de Rundetaarn bezocht: "The Round Tower was built by Christian IV between 1637 and 1642. It was the first part of the Trinitatis Complex, which combined church, library and observatory in a single building. The visitors have to climb the winding, white-washed Spiral Walk. The spiral walk is unique in European architecture. The 209 m long spiral ramp winds itself 7,5 times round the hollow core of the tower, forming the only connection between the individual parts of the building complex." De toren was zo gebouwd zodat de koning en zijn gasten met paard en koets en al omhoog konden....

Vandaag zijn we naar het experimentarium geweest, een soort Nemo. Het was wel lastig om er te komen: de busboot van Nyhaven naar de overkant (het experimentarium) vaart alleen op weekdagen, dus moet je een flinke omweg maken om om de haven heen te komen. Vervolgens liepen we eerst ook nog een dikke kilometer aan de 'verkeerde' kant van een kanaal, om bij een brug uit te komen die open stond en ook niet meer dicht ging... Dus de kilometer weer terug gelopen, en aan de 'goede' kant van het water de afstand nog een keer gelopen. Hadden we onze beweging ook weer gehad. En dan te bedenken dat het experimentarium eigenlijk op 5 minuten lopen van ons  huis zit, ze zitten tijdelijk in de binnenstad omdat de oorspronkelijke locatie verbouwd wordt! Maar het was wel erg leuk, allemaal erg (inter)actief, we hebben ons goed vermaakt.

Zeezicht

We begonnen deze week met de slechtst georganiseerde ouderavond ooit. Het idee was dat je gewoon aan kon schuiven bij de diverse leraren (van Iris) die verspreid over de gymzaal zaten en dat je dan 5 minuten per gesprek had. De helft van de leraren bleek er niet te zijn, zodat er bij de paar leraren die er wel waren enorme rijen wachtende ouders zaten. En er was geen bel of zo, dus het gemiddelde gesprek duurde natuurlijk veel langer dan 5 minuten. Na ongeveer 20 minuten wachten hadden we Iris' math teacher te pakken, die ook haar klassenmentor is, dus 2 vliegen in 1 klap. Deze leraar vond het eigenlijk belangrijker dat het goed ging met haar wiskunde dan met haar algehele welbevinden op school, maar hij had toch het idee dat ze haar draai wel gevonden had in de klas. Verder vertelde hij dat hij haar graag pestte door Afrikaans tegen haar te spreken (het is dus een Zuid-Afrikaan), en dat ze zich dan enorm schaamde (kan ik me iets bij voorstellen...). Wiskunde gaat verder ook prima, gaat eigenlijk wat te langzaam voor haar (maar dat zou beter gaan omdat ze snel met algebra gaan beginnen en daarbij zou ze beter vooruit kunnen werken). Verder wilden we eigenlijk nog met Iris' Engelse teacher spreken, maar die was er niet want die had een hersenschudding want ze had een schilderij op haar hoofd gekregen (volgens Iris), en met haar social sciences teacher maar daar zat zo'n lange rij dat we dat maar niet geprobeerd hebben. We zijn nog even langs haar art teacher geweest, die zat in een ander gebouw, in het art lokaal, en daar was niemand. Die was dus erg blij dat er iemand langs kwam, en ze was bovendien erg enthousiast over Iris' artistieke capaciteiten. Dus dat was nog wel een leuk einde van een verder vrij dramatische avond. 

Mijn nieuwe werkplek in de UN-City

Verder ben ik deze week naar een nieuw bureau verhuisd bij de WHO. Ik had een kamer alleen, en daar werd ik eerlijk gezegd helemaal gek van. Ik heb hier veel minder overleggen dan bij het RIVM (deels cultuur, het is hier meer eilandjeswerk en er wordt minder samengewerkt, en deels omdat ik natuurlijk nog redelijk nieuw ben en mijn projecten nog in een opstartfase zitten), dus ik zat soms dagen achter elkaar alleen in dat kamertje. Vreselijk. Eén van mijn collega's is naar Head Quarters in Genève gegaan, dus ik kon (na enig overleg) haar bureau in de open office space in de 'fingertip' overnemen.

En een deel van het uitzicht

Het werd heel gek gevonden dat ik mijn eigen kamer opgaf.... Nu zou ik die overigens toch zeer binnenkort uit moeten, omdat  er een nieuwe unit leader bij komt en die heeft dan recht op een kamer alleen. Maar er was bedacht dat ik dan naar een kamer met één andere collega zou gaan (een van de Duitse vertalers). Maar ik vind de fingertip veel levendiger en bovendien zitten daar collega's met wie ik voor mijn dagelijkse werk veel meer te maken heb dan met de Duitse vertaler. En wat ook niet verkeerd is, is dat je naar 3 kanten uitzicht hebt over zee, en dat er regelmatig hele grote boten vlak langs het gebouw komen varen op weg naar de vlakbij gelegen haven. Ik heb wat foto's gemaakt maar de kwaliteit van mijn mobieltje laat te wensen over, misschien op een mooie dag nog een keer het fototoestel meenemen. Het gebouw van de UN waarin we zitten heeft een ster-vorm, en de 'armen' worden fingers genoemd, en de kantoorruimte aan het eind van de finger is dus de fingertip.

Verder stond deze week in het teken van ziek zijn; mijn griepje van vorige week zondag heeft me de hele week geteisterd (tot en met nu), en As had het ook te pakken, die is één dag niet naar school geweest. Het lukte mij wel om te werken, maar 's avonds kwam er dan echt niets meer uit mijn handen.... Verder hebben we deze week een rits vluchten naar Nederland geboekt: voor mij voor eind november (dan zijn de 'terugkomdagen' bij VWS) en voor ons alle 4 in januari, voor de 50-jarige bruiloft van Bas en Siny. We hebben voor dat weekend ook twee overnachtingen in Hotel Mitland geboekt. Kijken of we nog iemand herkennen ;-) En we hebben wat Deense 'specialiteiten' uitgeprobeerd; de Denen eten misschien nog wel meer drop dan wij Hollanders, in ieder geval eten ze het in vreemdere combinaties. Zo hebben wij deze week zoute-drop-ijs en chocolade met drop uitgeprobeerd. In beide gevallen (veel) lekkerder dan ik van tevoren dacht!

Patrick bewondert de architectuur

Dit weekend op zaterdag wat boodschapjes gedaan en een kappertje gepakt ("You really need this hair cut," Ja ja, ik weet het!). Op zondagochtend weer even naar de H&M (de dames zitten kennelijk allebei in een groeispurt, ze groeien uit hun kleren waar je bij staat), en 's middags had As weer een verjaardagsfeestje, van Anna dit maal. Het feestje was in het Statens museum for Kunst, dus nadat we As bij de feestvierders hadden gedropt, gingen Iris, Patrick en ik het museum bekijken. Nou ja, een deel dan, want het is een gigantisch museum met een heel uitgebreide en diverse collectie, waarvan het (enorme) vaste deel gratis te bezoeken is. Ook een mooi gebouw, in een mooi park. Om 5 uur As weer opgepikt bij Anna thuis (woont vlakbij het museum) en in het donker de ongeveer 20 minuten weer terug naar de Tuborgvej gefietst.

Wintertijd en Halloween

Ja ja dat is weer even wennen, in het donker naar huis fietsen! Om half 5 is het hier al goed aan het schemeren. Dat belooft niet veel goeds voor de donkere dagen voor kerst... De dames hebben de nodige activiteiten gehad de afgelopen weken op de school: de UN-dag (kennelijk een UN-breed gevierde dag, er was ook van alles te doen op mijn werk, maar ik zat toen in Polen), en een Halloween feest. Op de UN-dag mocht je in klederdracht komen (jammer genoeg hadden we die in Nederland laten liggen :-)) en nam iedereen iets te eten mee wat typisch is voor zijn of haar land. Dus Patrick had geoefend op een glutenvrije rijstevlaai (was goed gelukt!) en hutspot gemaakt. Afgelopen vrijdag gingen Astrid en Patrick om 5 uur naar het Halloween-feest op school, Iris had daar geen trek in. Het was wat chaotisch maar wel leuk. Daarna even snel wat gegeten en Astrid naar haar vriendinnetje Emma gebracht, waar ze samen met Savannah ging logeren. Volgende dag eind van de ochtend het dametje weer opgepikt en nog even een bakkie gedaan met Emma's Italiaanse moeder en Britse (denk ik) vader. Daarna op cadeautjes-jacht want Astrid had later op de dag weer een feestje, van Christina, een meisje in haar parallelklas, een black-white-silver disco party. Ik heb ook nog een poging gedaan om een nieuwe regenbroek te vinden, maar toen dat na vier fietsenwinkels nog niet gelukt was, heb ik het opgegeven. In één winkel waren ze uitverkocht, in één winkel hadden ze alleen nog S-jes, in één winkel hadden ze alleen poncho's, en de vierde was al dicht. Ze hebben hier nog de jaren 50-achtige gewoonte om op zaterdag de winkels om 14.00 uur te sluiten... Goed, maar hopen dat het deze week niet al te hard regent (mijn huidige broek is op de naden lek) en volgende week maar weer een poging wagen. 

Vandaag (zondag) voelde ik me voor de verandering weer eens grieperig. Ik heb het ene na het andere virus, en gek genoeg heeft de rest nergens last van. Ik zou toch denken dat de dames van alles zouden oppikken op hun nieuwe school maar kennelijk is de UN-City een broeinest van ziekmakers. Was het gisteren de hele dag grijs en mistig, vandaag was het heel aardig weer. Dus hebben we even een rondje gelopen door Bernstorff Slotspark, een kwartier fietsen bij ons vandaan. Ik vond het een heel mooi park (Engelse stijl), en de herfstkleuren waren ook prachtig.

Verder een rustige week. Iris is alleen nog even bij de ortho langs geweest voor een nieuwe draad. Na enige omzwervingen zijn we in het publieke circuit terecht gekomen, waar orthodontische behandeling voor kinderen gratis is (na verwijzing door een tandarts). In onze onwetendheid waren we eerst met haar naar een private orthodontist gegaan. Die wilde ons 24.000 DKK (zo'n 3.500 Euro) in rekening brengen voor het overnemen van de behandeling gedurende 10 maanden. Dat betekende dat het ongeveer even duur zou zijn om Iris elke maand op het vliegtuig naar Nederland te zetten voor een controle. Toen wij vroegen om een specificatie, omdat we niet begrepen waarom het zoveel moest kosten (de beugel zit er immers al in en gaat er ook pas in Nederland weer uit, dus het gaat alleen om een paar controles), kregen we als antwoord dat ze dit in rekening wilde brengen omdat ze dan zeker wist dat alles wat ze deed gedekt zou zijn. Ja, en dan weten wij dus zeker dat we te veel betalen... Dus we hebben vriendelijk bedankt voor verdere diensten en Patrick heeft toen vervolgens een nieuwe orthodontist gevonden, die dus in het publieke systeem werkt. Iris is inmiddels van de buitenboordbeugel en de elastieken af, alleen de slotjesbeugel dus nog.